Ben

Yıllar önce bir kitabın arka yüzünde bir yazı okumuştum " 3000 yıllık geçmişini bilmeyen insanlar günübirlik yaşayan insanlardır" diyordu. Belki 3000 yıllık kendi geçmişimi bilmiyorum ama öğrenmeye çalışıyorum.

Beni ben yapan aslında ben değil, beni ben yapan yaşadıklarım, sevdiklerim, dostlarım ve çok inandığım kaderin benim önüme sunmuş olduğu yolda atmış olduğum adımlardır.

Anlar

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşama,

İkincisinde daha çok hata yapardım!

Kusursuz olmaya çalışmazdım, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum, ilkinde olmadığım kadar.

Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

O kadar temiz olmazdım.

Daha çok risk alır,daha çok seyahat eder.

Daha fazla güneş doğuşunu seyreder,

Daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde aşardım.

Görmediğim yerlere gider,

Daha çok dondurma, daha az bezelye yerdim.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Hayatın her anını gerçekçi ve üretken yaşayan insanlardandım.

Elbet mutlu anlarım oldu

Ama yalnız mutlu anlarım olmasına çalışırdım.

Farkında mısınız bilmem; yaşam budur zaten.

Anlar, sadece anlar,

Siz de "anı" yaşayın şimdi'yi yakalayın.

Termometresi, bir şişe suyu,

şemsiye ve paraşütünü almadan

Dışarıya çıkmayan insanlardandım.

Eğer yeniden başlayabilseydim,

daha hafif seyahat edirdim,

ilkbaharda ayakkabılarımı fırlatır atardım.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayakla.

Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır,

Çocuklarla oynardım,

Bir şansım olsaydı eğer.

Ama şimdi 85'imdeyim ve biliyorum ki

Ölüyorum...

 

Jorge Luis Borges.